Lee Mingwei – Song Forest (2018)
 
Vrijwel al het werk van Lee Mingwei (Taichung (TW), 1964, woont en werkt in Parijs en New York) draait niet zozeer om het realiseren van kunstobjecten, als wel om het tot stand brengen van intiem intermenselijk contact. Zonder actieve deelname van de bezoeker is het werk incompleet en betekenisloos. Toeschouwers worden aan de hand van eenvoudige instructies gevraagd om een bepaalde handeling te verrichten en participant van het werk te worden. Door zijn actieve bijdrage aan een project wordt de bezoeker zich in hoge mate bewust van zichzelf en van de mate waarin hij bereid is zichzelf kwetsbaar op te stellen en vertrouwen te schenken aan de kunstenaar of de andere – hem vaak volstrekt onbekende – deelnemer(s). In het creëren van deze intieme contacten maakt Lee gebruik van verschillende disciplines, als architectuur, dans, muziek en poëzie.
 
Speciaal voor Brief Encounters werden bezoekers door een achtjarige jongen uitgenodigd om plaats te nemen op een stoel tegenover een vrouw achter een vleugel, die middenin het bos is neergezet. De vrouw was de vermaarde Taiwanese pianiste PeiYao Wang – moeder van de jongen, Owen, en goede vriendin van Lee. De vleugel, Owens zitmeubel en de stoel waarop de uitgenodigde bezoeker plaats diende te nemen, stonden op podia, die hun vorm ontlenen aan geabstraheerde waterrimpelingen, een ontwerp van architect David Lee, de vader van Owen.
 
Wang gaf steeds aan één bezoeker tegelijk een kortdurend privéconcert terwijl het overige publiek het tafereel vanaf een afstand gadesloeg. Ze speelde stukken uit de Nocturnes van Frederic Chopin, 21 muziekstukken voor piano die hij schreef tussen 1827 en 1846. De nocturnes (van het Latijnse nocturnus, ‘nachtelijk’) zijn composities geïnspireerd op de dromerige sfeer van de nacht, die door Chopin populair en wijdverbreid zijn geraakt.
 
Het was een betoverende ervaring, de kinderlijke onschuld van de jongen die je uitnodigde, de wereldberoemde romantische klanken die tussen de bomen door sluierden, speciaal voor jou gespeeld, door een meesterpianiste, die recht tegenover je zat. Menig bezoeker moest een traan wegpinken.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij

 

 

Shana Moulton – Trapped in a Pyramid Scheme
(2018)
 
De artistieke praktijk van Shana Moulton (Oakhurst, 1976, woont en werkt in Fresno) draait om een vrouw op zoek naar betekenis en zingeving in een commerciële woestenij van consumptiegoederen en schoonheidsproducten. De rol van die vrouw wordt gespeeld door Moultons alter-ego, de naïeve Cynthia – Moulton met pruik. Overgevoelig voor de bij de hedendaagse westerse maatschappij behorende obsessies, neuroses en angsten, zoekt Cynthia op haar weg naar verlichting heil bij televisie-goeroes en allerhande schoonheidsproducten die de tekenen van het ouder worden moeten tegengaan.
 
Cynthia is in veel opzichten het product van Moultons eigen dwanggedachtes – en die van miljoenen anderen. Het alter-ego functioneert als een irrationeel zelfportret dat is gecreëerd om zich over te geven aan een wereld waarin geneesmiddelen op recept, esoterische bewegingen en de op vrouwelijke consumenten gerichte producten uit de wellness-, gezondheids- en schoonheidssector, allemaal in gelijke mate je lichamelijke en mentale welzijn bepalen. In performances en video’s waarin ze bewust een Twin Peaks-achtige surrealistische sfeer oproept, die vaak even hilarisch als angstaanjagend is, beweegt Cynthia zich in een pastelkleurige wereld van kitsch en decadentie, die het clichébeeld van de westkust van Amerika oproept.
 
Voor Brief Encounters creëerde Moulton een performance, waarbij Cynthia verstrikt zit in een piramide van houten balken, omgeven door een set van New Age artikelen en fysiotherapeutische apparaten, bedoeld om haar spirituele en fysieke staat van zijn te verbeteren. Terwijl Cynthia zich uit de piramide probeerde te bevrijden, in een Houdini-achtige worsteling die tevens associaties oproept met slachtoffers van middeleeuwse publieke martelpraktijken, transformeerde haar gevangenis geleidelijk in een Orgone Generator, een houten kast waarvan gemeend wordt dat het negatieve energie omzet in positieve energie, een uitvinding van de Oostenrijkse psychoanalyticus Wilhelm Reich. Daardoor was Cynthia in staat de situatie meester te worden en ervaarde ze een perfecte balans tussen haar spirituele, emotionele en fysieke conditie; een louterende vrijheid en zielenrust in het bos.
 
Trapped in a Pyramid Scheme werd op 26 mei tweemaal uitgevoerd.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 

 
Nick Steur – FREEZE, reflections (2018)
 
Nick Steur (1982, Nijmegen, woont en werkt in Maastricht) zoekt in zijn werk steeds naar de bijna-onmogelijkheid van het trotseren van natuurkrachten, enkel door gebruik te maken van zijn eigen spierkracht en een opperste concentratie en precisie. Hij voert zijn kunstprojecten veelal uit in de openbare ruimte, met natuurlijke materialen zoals steen, zand en water. Steur studeerde aan de Toneelschool in Maastricht en zijn werk bevindt zich op het snijvlak van beeldende en performatieve kunst. Het proces, in aanwezigheid van publiek, is voor hem minstens even belangrijk als het resultaat.
 
Voor Brief Encounters bedacht Steur een nieuwe uitvoering van het werk FREEZE, dat hij sinds 2012 op verschillende wijzen gerealiseerd heeft. Zijn oorspronkelijke plan om in het ven in De Oude Warande twee rotsblokken van zo’n 50 tot 70 cm hoogte op elkaar te laten balanceren, kon uiteindelijk niet doorgaan door de huidige uitzonderlijk hoge waterstand. In zijn nieuwe voorstel maakte Steur juist gebruik van deze hoge waterstand. In het Romantisch ogende ven, resultaat van 19e eeuwse zandafgraving voor de productie van cement, liet Steur tijdens een ruim twee uur durende performance een cirkelvormige compositie van zes stapelingen van Carrara marmeren stenen en maanstenen, zo’n twintig tot veertig centimeter hoog, op de waterspiegel zweven. Publiek leek gehypnotiseerd.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 

 
Brief Encounters ’18 – 16 september
 
Davide Balula (FR)
Thorsten Brinkmann (DE)
Lilibeth Cuenca Rasmussen (PH)